Oct 2005-10-09

 

We rijden naar Nijmegen om naar een concert van Tenar van Kooten-Niekerk en Joep van Geffen te gaan. Het is een forse afstand, wel ongeveer 17 km dus zijn we op tijd van huis gegaan want je weet maar nooit. Want....

In ARNIJM wordt namelijk de nieuwe OVATONDE gebouwd.

Ovantonde. U weet natuurlijk wat dat is maar mijn vriendin die ook mijn vrouw is en op dit moment zwaar lichamelijk beperkt en die daardoor ook geestelijke in een wat minde stabiele toestand verkeert raakt uit haar doen en kauwt verschillende minuten op dat rare woord. Het woord is bedacht door een van de mensen van minister Pijs, waarschijnlijk dezelfde man die de zin I Love Afstand Houden heeft bedacht en waarover Komrij zich ook al uitsprak. Ook deze keer kreeg hij van zijn minister, die zelf wat weinig tekst vast is vanwege geen gymnasium en waarschijn een exacte opleiding genoten hebbend, de opdracht een nieuw woord te bedenken dat geheel zou omvatten wat zij bedoelde met een verkeersplein waarop verschillende wegen uitkomen die trouwens niet naar Rome leiden maar dit tussen haakjes, een plein dat echter niet rond is maar ja, U raad het, Ovaal van vorm en gestalte is. De schrijver en bedenker van het woord woont nu in Wassenaar vanwege de opslag die hij kreeg en gaat binnenkort naar ARNIJM gaat verhuizen want ook daar worden huizen gebouwd voor de rijken, maar ik zit met dit verschrikkelijke woord.

Links naast mij rijd eveneens stapvoets, want door de Ovatonde is het verkeer geheel vast gelopen en halen we waarschijnlijk de opera "La Serva Padrona" niet, een wulpse meid in een punto en ineens weet ik wat een Ovatonde is.

Een Ovatonde is een erotische rotonde en de wulpse meid naast me heeft er vast ook een en daar wil ik van genieten na eerst vanuit de richting van de linkervoet via een van de benen ter plekke te geraken en dan veel ja veel later via een andere weg (lees been)weer bij mijzelf te komen. Ik let goed op en zal de weg terug goed onthouden en staar voorzichtig en zonder mijn gedachten hardop te verwoorden naar de mooie meid naast mij die zich zit te verbijten en het warm heeft en met haar hand haar hals vrijmaakt en haar bloes wat openslaat. Ik bedenk dat er vele mogelijkheden zijn om bij haar Ovatonde te komen en rijd een tiental meters verder. Zij moet helaas in de andere stroom achter blijven maar ik weet dat ik haar zo weer zal zien als ik weer gedwongen ben om te wachten op niets.

Dat is nl meestal de reden van de stremming. Niets. En ja hoor in mijn spiegel zie ik haar al weer naderen en me even later zelfs inhalen. Ze heeft een korte blauwe rok aan en een pleister op haar knie. Waarschijnlijk bedoeld als waarschuwing: U nadert mijn Ovatonde, pas op!. Mijn vriendin zit naast mij en weet niets van deze scheve gedachten die in mijn hoofd rond dwarrelen en het lukt ons, dank zij het geliefde afstandhouden - 2 seconden weet U nog? Hoe doe je dat 2 seconden? Ik heb me dat al vaak afgevraagd want dat zul je toch flink moeten oefenen- om Nijmegen te bereiken voor de aanvang van het concert. Daarover niets dan lof een meid met een stem als een klok en een man met die als van een soort diepe grot.

Die komen er wel. Ik moet echter s ávonds weer terug maar tegen tienen is de Ovatonde in wording geheel verlaten, je merkt zelfs niet dat ie er is. Eindelijk bijna thuis in westervoort ten oosten van ARNIJM zie ik mijn viaductje opdoemen. Het viaductje waarover de trein en de weg naar mijn dorp leiden. En verder. Ook met mijn viaductje heeft iemand in de kring van de minister zich bemoeid. Op een dag zijn er mannen bezig om ons viaductje te repareren. Betonrot mijnheer en als oe dat zien gang loat goan dan krieg oe last. De man die me dat vertelt komt oet Uithuizermeden maar daar hebben ze geen viaducten. Na een week gaten te hebben uit gehakt en opnieuw met vers beton te hebben gevuld, verdwijnen de mannen weer. De weg is voor de helft afgesloten en vele grote vrachtwagens rijden zich vast en moeten minuten lang piepend achteruit terug om ergens verderop te keren. De helft van het viaduct is gedaan waarschijnlijk volgende week het volgende stuk. En ja hoor maandag ochtend is er een andere ploeg aan de gang en het viaduct wordt prachtig in de verf gezet. Voor de helft die klaar is, begrijpt U goed. Dan gaan de mannen weg. Een andere ploeg komt een dag later en ruimt de steigers op en verdwijnt. Als ik mijn verbazing uitspreek over de manier van werken en waarom maar de helft, krijg ik een brede grijns. Ja kijk meneer, dit stuk wat nou klaar is, is van de N.S. en dat andere stuk is van minister Pijs en daar hebben we geen opdracht voor gekregen. Zo gaat dat altijd. Waarschijnlijk komt er wel een andere aannemer voor het andere gedeelte. Wij niet. Wij werken alleen voor de spoorwegen.

En dan ineens merk ik dat ik ouder word. Want ik merk dat ik deze wijze van werken niet normaal vind. En dat ik er niet meer aan kan wennen dat dit soort idioterie wel normaal is en steeds normaler wordt. Ik wil dat niet binnen laten komen en realiseer me meer van dit soort onzin.

Daar past maar één remedie op en dat is voorzichtig wat terug gaan in de tijd. Dat moet ook niet te snel want ook dan confronterend maar geleidelijk, want wat zegt mijn oude leraar Nederlands en dichter Kees Rood hierover?

Zo weerloos als een pen
Zo gebroken als inkt op papier
'de mens is als een riet'
even onschuldig en
zo groots als zijn schaamte

Peter van der Feltz.

WESTERVOORT 10 Oct 2005